صف شكن
شهادت امام سجاد (ع)

چو گل در بستر خون دیدم او را                   چو برگ یاسمن بوسیدم او را

گل حسرت به دست آسان نیامد                 سحر ازشاخه غم چیدم او را

به سروستان سبز دل نشاندم                    کنار گلبن امیدم او را

گل صد برگ زهرا بی کفن بود                     خودم در بوریا پیچیدم اورا

                                                            ***      

فلک کوس وداع آخرین زد                           ملک بر صبر زینب آفرین زد

زمیدان اسب بی صاحب که آمد                  به تصویر گمان رنگ یقین زد

سکینه گفت در گوشش چه زمزی               که آتش در دل آن بی قرین زد

خبر دارم که آن اسب وفادار                        کنار خیمه ها سر بر زمین زد

                                                            ***

مکن منعم مدام ار گریه کردم                      غم خود را نهان در گریه کردم

گلاب اشک من گلگون اگر بود                      به آن گلهای پرپر گریه کردم

به باغ کربلا با هم سرایان                          به داغ شش برادر گریه کردم

شب تنهاییم در خلوت خویش                     بر آن تنهایی بی سر گریه کردم

                                                            ***                                          

سعادت منتهای راه ما بود                          شهادت قصه دلخواه ما بود

اگر کاخ ستم زیر وزبر شد                          اثر در ناله و در آه ما بود

پی روشنگری از کوفه تا شام                     سر فرزند زهرا ماه ما بود

گهی دیر نصاری مجلس انس                      گهی ویرانه خلوتگاه ما بود

                                                            ***

اگر خونین دل غم باورم بود                         محبت های زینب یاورم بود

میان خیمه ی آتش گرفته                          به رافعت سایه او بر سرم بود

اگر چون شمع از تب سوختم من                همین پروانه دور بسترم بود

شهید زنده ی تاریخ زینب                           نه تنها هم سفر و همسنگر بود

                                                            ***      

اگر با صد مصیبت رو به رو بود                     پرستار من غمدیده او بود

نگاه روشن او باغ امید                               حضور او بهشت آرزو بود

بهارش را خزان کردند امّا                            مپنداری اسیر رنگ و بو بود

گهی  چون گل زگریه غرق شبنم                 گهی چون غنچه عقده در گلو بود

                                                            ***

نه تنها زینب از دین یاوری کردی                  به همّت کاروان را رهبری کرد

به دوران اسارت با یتیمان                          نواز شها به مهر مادری کرد

چنان کوشید در ابلاغ پیغام                        که در هر راه پیغام آوری کرد

گل افشان کرد محمل را که باید                   به روی ماه نو ، نو آوری کرد

                                                            ***

نه سروستان به جاونه چمن بود                 مصیبت پیش چشمش موج زن بود

اگر چه از دیار کوفه تاشام                          به هرجا سر زدم رنجن و محن بود

پریشان خاطرم از شام از شام                    که آنجا خون روان از چشم من بود

در دروازه ی ساعات دیدم                           به شادی کار مردم کف زدن بود

                                                            ***

محبان را غم محبوب سخت است               فراق مهربان خوب سخت است

زهستی دل بریدن نیست مشکل                ولی دل کندن از محبوب سخت است

اگر در سختی دوران شنیدی                      صبوری کردن ایوب سخت است

خدا داند که پیش چشم زینب                     لب لعل حسین و چوب سخت است

                                                            ***

 

زصحرا ساربانها را بیارید                            در آی کاروان ها را بیارید   

من از یغماگران خواهش نکردم                    که خلخال جوان ها را بیارید

به تاراج آن چه را بردید بردید                       امید خسته جان ها را بیارید

به غارت رفته از ما جامه هائی                   که زهرا رشته آن ها را بیارید

                                                            ***

به خاک غم جبین سودیم و رفتیم               طریق عشق پیمودیم و رفتیم

زتیغ خارها در سایه ی گل                         نسیم آسا ، نیاسودیم و رفتیم

به باغ سبز هستی تا قیامت                      به داغ لاله افزودیم و رفتیم

به روی   مرگ خندیدیم وگفتیم       اگر بار گران بودیم و رفتیم
+ نوشته شده توسط مسعود صف شكن در دوشنبه دوم دی 1392 و ساعت 0:43 |
 

سلام علی آقای سودی

سلام همسنگر سالهای شکوه وافتخار

سلام یار با وفای روز های خوش جنگ

سلام دلاور مرد آذربایجان

سی سال ندیندنت چون برق و باد  گذشت

اما مهرت چون کوه در دلم استوار مانده وهنوز برای دیدنت لحظه شماری میکنم 

به لطف خدا و به امید دیدن شما هنوز زنده ام

هنوز هم برای خودم لوطیم

برای تو هم گرم و باروتیم

۰۹۱۷۷۱۰۹۸۲۸

+ نوشته شده توسط مسعود صف شكن در دوشنبه بیست و پنجم دی 1391 و ساعت 8:55 |

چو گل در بستر خون دیدم او را                   چو برگ یاسمن بوسیدم او را

گل حسرت به دست آسان نیامد                 سحر ازشاخه غم چیدم او را

به سروستان سبز دل نشاندم                    کنار گلبن امیدم او را

گل صد برگ زهرا بی کفن بود                     خودم در بوریا پیچیدم اورا

                                                            ***      

فلک کوس وداع آخرین زد                           ملک بر صبر زینب آفرین زد

زمیدان اسب بی صاحب که آمد                  به تصویر گمان رنگ یقین زد

سکینه گفت در گوشش چه زمزی               که آتش در دل آن بی قرین زد

خبر دارم که آن اسب وفادار                        کنار خیمه ها سر بر زمین زد

                                                            ***

مکن منعم مدام ار گریه کردم                      غم خود را نهان در گریه کردم

گلاب اشک من گلگون اگر بود                      به آن گلهای پرپر گریه کردم

به باغ کربلا با هم سرایان                          به داغ شش برادر گریه کردم

شب تنهاییم در خلوت خویش                     بر آن تنهای بی سر گریه کردم

                                                            ***                                          

سعادت منتهای راه ما بود                          شهادت قصه دلخواه ما بود

اگر کاخ ستم زیر وزبر شد                          اثر در ناله و در آه ما بود

پی روشنگری از کوفه تا شام                     سر فرزند زهرا ماه ما بود

گهی دیر نصاری مجلس انس                      گهی ویرانه خلوتگاه ما بود

                                                            ***

اگر خونین دل غم باورم بود                         محبت های زینب یاورم بود

میان خیمه ی آتش گرفته                          به رافعت سایه او بر سرم بود

اگر چون شمع از تب سوختم من                همین پروانه دور بسترم بود

شهید زنده ی تاریخ زینب                           نه تنها هم سفر و همسنگر بود

                                                            ***      

اگر با صد مصیبت رو به رو بود                     پرستار من غمدیده او بود

نگاه روشن او باغ امید                               حضور او بهشت آرزو بود

بهارش را خزان کردند امّا                            مپنداری اسیر رنگ و بو بود

گهی  چون گل زگریه غرق شبنم                 گهی چون غنچه عقده در گلو بود

                                                            ***

نه تنها زینب از دین یاوری کردی                  به همّت کاروان را رهبری کرد

به دوران اسارت با یتیمان                          نواز شها به مهر مادری کرد

چنان کوشید در ابلاغ پیغام                        که در هر راه پیغام آوری کرد

گل افشان کرد محمل را که باید                   به روی ماه نو ، نو آوری کرد

                                                            ***

نه سروستان به جاونه چمن بود                 مصیبت پیش چشمش موج زن بود

اگر چه از دیار کوفه تاشام                          به هرجا سر زدم رنجن و محن بود

پریشان خاطرم از شام از شام                    که آنجا خون روان از چشم من بود

در دروازه ی ساعات دیدم                           به شادی کار مردم کف زدن بود

                                                            ***

محبان را غم محبوب سخت است               فراق مهربان خوب سخت است

زهستی دل بریدن نیست مشکل                ولی دل کندن از محبوب سخت است

اگر در سختی دوران شنیدی                      صبوری کردن ایوب سخت است

خدا داند که پیش چشم زینب                     لب لعل حسین و چوب سخت است

                                                            ***

 

زصحرا ساربانها را بیارید                            در آی کاروان ها را بیارید   

من از یغماگران خواهش نکردم                    که خلخال جوان ها را بیارید

به تاراج آن چه را بردید بردید                       امید خسته جان ها را بیارید

به غارت رفته از ما جامه هائی                   که زهرا رشته آن ها را بیارید

                                                            ***

به خاک غم جبین سودیم و رفتیم               طریق عشق پیمودیم و رفتیم

زتیغ خارها در سایه ی گل                         نسیم آسا ، نیاسودیم و رفتیم

به باغ سبز هستی تا قیامت                      به داغ لاله افزودیم و رفتیم

به روی مرگ خندیدم و رفتیم                      اگر بارگران بودیم ورفتیم

                                                                                   

+ نوشته شده توسط مسعود صف شكن در پنجشنبه نهم آذر 1391 و ساعت 12:9 |
 
+ نوشته شده توسط مسعود صف شكن در جمعه بیست و ششم آبان 1391 و ساعت 12:45 |

+ نوشته شده توسط مسعود صف شكن در جمعه بیست و ششم آبان 1391 و ساعت 12:27 |
وسعت دریا

ما همانیم که از قافله ها جا ماندیم چاره ای نیست که در حسرت فردا ماندیم

آسمانی همه بودند و رفتند آنجا ما که از جنس زمینیم در اینجا ماندیم

نور بودند که در آینه ها تابیدند ما هم از برکت آنهاست که بینا ماندیم

این چه رازیست که رفتند سبکبال و رها ما که عمری است در این حل معما ماندیم

دل بریدند چه راحت ز همه بود ونبود آه و افسوس که ما بنده دنیا ماندیم

بار بستند به امید رسیدن به خدا ما وصال همه شان را به تماشا ماندیم

جنگ،خون،آتش وایثار،شهیدی دیگر قاصر از گفتن ودر گیر غزلها ماندیم

رود بودند که تا وسعت دریا رفتند قطره بودیم و در حسرت دریا ماندیم

کاش آن قافله سالار نگاهی بکند ما همانیم که از قافله ها جا ماندیم

شاعر : خانم سمیه خاکپور

http://www.aftabir.com/photoblog/adv_images/eff6284bb05d4950cb01b3d54355b801.jpg
+ نوشته شده توسط مسعود صف شكن در جمعه دوازدهم آبان 1391 و ساعت 10:46 |

 

زائران ظهر عاشورا شدیم مانده از دیروز و بی فردا شدیم

در غروب غنچه های زندگی قسمت ما شد فقط شرمندگی

جاده ها را بی سبب گم کرده ایم پیروی از رسم مردم کرده ایم

سنگ بر پیشانی ما خورد و رفت از پریشانی دلم جا خورد و رفت

در سکوت دستهای بی کسی مانده در اندیشه دلواپسی

دشت در قشلاق غم جامانده است کوهسار عشق تنها مانده است

آدمکهایی که هو هو می کنند همچو خون آشام خون بو میکنند

چکمه آلاله ها را باد برد قاصدکها را زمین از یاد برد

چون گلوی نوحه خوانم سرخ شد این سرم سبز وزبانم سرخ شد

سهم ما از روزهای خوب جنگ شد تفنگ و یک دل مجروح و تنگ

بوته زاری پیش ما گل کرده بود ناخوشی ها را تحمل کرده بود

ناقه های آتش و ناقوس جنگ حرکت ارابه های بی درنگ

باز از آنجا شهید آورده اند عاشقی را رو سفید آورده اند

جرعه ای از عشق را نوشید و رفت پیکرش بر شانه ها رقصید ورفت

گر چه خون بر پیکرش خشکیده بود با دلی خونین خدا را دیده بود

جبهه با سهم عظیمی از شهید رفت وکم کم رو به بال وپر کشید

ما به امداد ولایت زنده ایم ما به امید شهادت زنده ایم

+ نوشته شده توسط مسعود صف شكن در جمعه دوازدهم آبان 1391 و ساعت 10:36 |

همه رفتند، گدا باز گدا مانده هنوز

شب عید است و خدا عیدی ما مانده هنوز

دهه آخر ماه اول راه سحر است

بعد از این زود نخوابیم، دعا مانده هنوز

عیب چشم است اگر اشک ندارد،ور نه

سر این سفره ی تو حال و هوا مانده هنوز

کار ما نیست به معراج تقرّب برسیم

یا علیّ دگری تا به خدا مانده هنوز

گوئیا سفره ی او دست نخورده مانده است

او عطا کرد، ولی باز عطا مانده هنوز

گریه ام صرف تهی بودن اشکم نیست

دستم از دامن محبوب جدا مانده هنوز

وای بر من که ببینم همه فرصت ها رفت

باز در نامه ی من جرم و خطا مانده هنوز

یک نفر بار زمین مانده ی ما را ببرد

کس نپرسید که این خسته چرا مانده هنوز

هر قدر این فتنه گری رنگ عوض کرد ولی

دل ما مست علی، شکر خدا مانده هنوز

تا که در خوف و رجائیم توسل باقی است

رفت امروز ولی روز جزا مانده هنوز

هر چه را خواسته بودیم، به احسان علی

همه را داد، ولی کرب و بلا مانده هنوز

+ نوشته شده توسط مسعود صف شكن در سه شنبه یازدهم مهر 1391 و ساعت 20:36 |

نیمه شب آواره و بی حس و حال  در سرم سودای جامی بی زبان

پرسه ای آغاز کردیم در خیال   دل به یاد آورد ایام وصال

دل به یاد آورد اول بار را  خاطرات اولین دیدار را

آن نظر بازی آن اسرار را  آن دو چشم مست آهو وار را

همچو رازی مبهم و سربسته بود  چون من از تکرار او هم خسته بود

آمد و هم آشیان شد با من او  همنشین و هم زبان شد با من او

خسته جان بودم که جان شد با من او  ناتوان بود و توان شد با من او

دامنش شد خوابگاه خستگی  این چنین آغاز شد دلبستگی

وای از آن شب زنده داری تا سحر وای از آن عمری که با او شد به سر

مست او بودم ز دنیا بی خبر  دم به دم این عشق میشد بیشتر

آمد و در خلوتم دم ساز شد   گفتگو ها بین ما آغاز شد

گفتمش در عشق پا برجاست دل گر گشایی چشم دل٬زیباست دل

گر تو زورق بان شوی دریاست دل  بی تو شامی بی فرداست دل

دل ز عشق روی تو حیران شده  در پی عشق تو سرگردان شده

گفت:در عشقت وفادارم بدان  من تو را بس دوست میدارم٬ بدان

شوق وصلت را به سر دارم٬ بدان  چون تویی مخمور٬ خمارم بدان

با تو شادی می شود غم های من  با تو زیبا میشود فردای من

گفتمش عشقت به دل افزون شده دل ز جادوی رخت افسون شده

جز تو هر یادی به دل مدفون شده   عالم از زیباییت مجنون شده

بر لبم بگذاشت لب٬ یعنی خموش  طعم بوسه از سرم برد عقل و هوش

در سرم جز عشق او سودا نبود  بهر کس جز او در این دل جا نبود

دیده جز بر روی او بینا نبود   همچو عشق من هیچ گل زیبا نبود

خوبی او شهره ی آفاق بود   در نجابت در نکویی پاک بود

 

+ نوشته شده توسط مسعود صف شكن در سه شنبه بیست و نهم شهریور 1390 و ساعت 1:4 |

امشب تمام عاشقان را دست به سر کن

یک امشبی با من بمان، با من سحرکن

بشکن سر من کاسه ها و کوزه ها را

کج کن کلاه، دستی بزن، مطرب خبر کن

گل های شمعدانی همه شکل تو هستند

رنگین کمان را بر سر زلف تو بستند

تا طاق ابروی بت من، تا به تا شد

دردی کشان، پیمانه هاشان را شکستند

تو میر عشقی، عاشقان بسیار داری

پیغمبری، با جان عاشق کار داری

امشب تمام عاشقان را دست به سر کن

یک امشبی با من بمان، با من سحر کن

یک چکه ماه افتاده بر یاد تو و وقت سحر

این خانه لبریز تو شد، شیرین بیان، حلوای تر

تو میر عشقی، عاشقان بسیار داری

پیغمبری، با جان عاشق کار داری

+ نوشته شده توسط مسعود صف شكن در یکشنبه بیست و هفتم شهریور 1390 و ساعت 5:15 |

گفته بودی درد دل کن گاه با هم صحبتی
کو رفیق رازداری! کو دل پرطاقتی؟


شمع وقتی داستانم را شنید آتش گرفت
شرح حالم را اگر نشنیده باشی راحتی


تا نسیم از شرح عشقم باخبر شد، مست شد
غنچه‌ای در باد پرپر شد ولی کو غیرتی؟


گریه می‌کردم که زاهد در قنوتم خیره ماند
دورباد از خرمن ایمان عاشق آفتی


روزهایم را یکایک دیدم و دیدن نداشت
کاش بر آیینه بنشیند غبار حسرتی


بس که دامان بهاران گل‌به‌گل پژمرده شد
باغبان دیگر به فروردین ندارد رغبتی


من کجا و جرأت بوسیدن لب‌های تو
آبرویم را خریدی عاقبت با تهمتی‌

+ نوشته شده توسط مسعود صف شكن در پنجشنبه هفدهم شهریور 1390 و ساعت 4:40 |

ديروز كه مست وپايكوبان در دامن دشت مي دويدم

ديروز كه چون كبوتري شاد بر بوته و شاخه مي پريدم

ديروز مه حرف رنگ ونيرنگ از هيچكسي نميشنيدم

ديروز كه بر تو رونمودم اي كاش تورا نديده بودم

امروز كه نيستم كنارت بر ياد بياور عشق ما را

امروز كه گشته اي تو تنها  از ياد مب رگذشته ها را

امروز كه بي وفايي تو آموخت به من ره وفا را

امروز دلم گرفت آري افسوس كه دوستم نداري

فردا كه كني مرا فراموش يابد دلم منزغصه تسكين

فردا كه تو را زمن گرفتند در پيش رقيب شاد بنشين

فرداست كه ينگري به عكسم آنگاه كه مي روي به بالين

هرچند كه من كسي ندارم دارم زبراي خود خدايي

شايد كه براي جستجويم يك روز به سوي من بيايي

آن روز تو نيستي نگارم افسوس كه دوستت ندارم

فردا كه دلم زغصه پژمرد آهسته بگو غريبه ام مرد

آهسته بگو غريبه ام مرد

+ نوشته شده توسط مسعود صف شكن در دوشنبه سیزدهم تیر 1390 و ساعت 20:30 |
 

صبر کن عشق زمين گير شود بعد برو

يا دل ازديدن تو سير شود بعدبرو

اي کبوتر به کجا؟ قدر دگر صبر نما
 آسمان پاي پرت پير شود بعد برو 

  تو اگر گريه کني بغض خدا   مي شکند

خنده کن عشق زمين گير شود بعد برو

يک نفر حسرت لبخند تو را ميدارد
 صبر کن گريه به زنجير شود بعد برو

خواب ديدي شبي از راه سوارت آمد
باش تا خواب تو تعبير شود بعد برو
+ نوشته شده توسط مسعود صف شكن در یکشنبه پنجم تیر 1390 و ساعت 21:13 |

بنام خداوند عشق و امید                 امیدی که با عشق آمد پدید

درودی که آغاز آن نام اوست           درون مایه اش نور الهام اوست

درودی معطر چو ذلفون یار            سلامی مفرح چو باد بهار

قاصد آمد گفتمش : آن ماه سیمین بر چه گفت ؟

گفت : با هجرم بسازد گفتمش دیگر چه گفت ؟

گفت : دیگر پا ز حد خویش نگذارد برون

گفتمش : جمع است از پا خاطرم دیگر چه گفت ؟

گفت : سر را باید از خاک ره کمتر شمرد

گفتمش : کمتر شمردم زین تن لاغر چه گفت ؟

گفت : جسم لاغرش را از تعب خواهیم سوخت

گفتمش : من سوختم در باب خاکستر چه گفت ؟

گفت : خاکستر چو گردد خواهمش بر باد داد

گفتمش : برباد رفتم در صف محشر چه گفت ؟

گفت : در محشر به یکدم زنده اش خواهیم کرد

گفتمش : من زنده گردیدم ز خیر و شر چه گفت ؟

گفت : خیر و شر نباشد عاشقان را در حساب

گفتمش : این است احسان از لب کوثر چه گفت ؟

گفت : با ما بر لب کوثر نشیند عاقبت

گفتمش : چون عاقبت این است زین خوشتر چه گفت ؟

گفت : دیگر نگذرد در خاطرم یاد " فقیر "

گفتمش : دیگر بگو گفتا : مگو دیگر چه گفت

+ نوشته شده توسط مسعود صف شكن در سه شنبه دهم اسفند 1389 و ساعت 6:8 |

و من از پنجره بيداری

کوچه ياد تو را می نگرم ، می پويم

و چنان آرامم

که کسی فکر نکرد

زير خاکستر آرامش من

چه هياهويی هست ...

عاشقی هم دردی است !

و من از لحظه ديدار تو می دانستم

که به اين درد

شبی

خواهم مرد ...

 

+ نوشته شده توسط مسعود صف شكن در پنجشنبه سی ام دی 1389 و ساعت 3:57 |


Powered By
BLOGFA.COM